{"id":14873,"date":"2026-08-10T12:10:14","date_gmt":"2026-08-10T10:10:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.netpresenter.com\/nl\/?post_type=knowledge&p=14873"},"modified":"2026-08-10T13:21:36","modified_gmt":"2026-08-10T11:21:36","slug":"is-jouw-organisatie-voorbereid-op-de-volgende-cyberaanval","status":"publish","type":"knowledge","link":"https:\/\/www.netpresenter.com\/nl\/kenniscentrum\/crisiscommunicatie\/is-jouw-organisatie-voorbereid-op-de-volgende-cyberaanval","title":{"rendered":"Is jouw organisatie voorbereid op de volgende cyberaanval?"},"content":{"rendered":"\n

Vorige week meldde Bol een cyberaanval bij zijn logistieke dienstverlener.<\/a> Kort daarna volgden soortgelijke meldingen van de Bijenkorf, Ajax en brillenketen Ace & Tate, die hun mogelijk getroffen klanten allemaal per e-mail informeerden over hetzelfde incident bij hun gedeelde logistieke partner. Dat is een prima en logische manier om klanten te informeren. Het roept wel een andere, minstens zo belangrijke vraag op: hoe communiceer je op zo’n moment snel genoeg intern, zodat je eigen mensen niet worden overvallen door iets wat ze nog niet wisten?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wat dit incident extra laat zien: de eigen systemen van deze bedrijven werden niet geraakt. De aanval vond plaats bij een partner. Dat is precies het risico waar je bewust van moet zijn. Je eigen beveiliging, processen en communicatie kunnen volledig op orde zijn, en toch krijg je een crisis over je heen zodra een partner ergens in de keten wordt getroffen. Voor je klanten maakt dat geen verschil, zij bellen gewoon jou. En dus moeten precies de werknemers die dagelijks met klanten in contact staan, net zo goed op de hoogte zijn als wanneer het incident bij je eigen organisatie had gespeeld.<\/p>\n\n\n\n

Wie hoort het eerst: je klant of je eigen medewerkers?<\/h2>\n\n\n\n

Bij een incident gaat de meeste aandacht naar buiten: het persbericht, de klantmail, de melding bij de toezichthouder. Logisch, want daar zit vaak een wettelijke klok op. Maar terwijl dat externe bericht de deur uitgaat, leest een deel van de eigen organisatie hetzelfde nieuws al via social media of een nieuwssite, of hoort het via een appje van een collega, nog voordat er intern iets is gedeeld. Precies de mensen die met klanten in contact staan, zoals de klantenservice of de collega achter de balie, hebben dat interne bericht het hardst nodig. Zij krijgen als eerste de vragen, en als zij het nieuws later horen dan de klant, staan ze met hun mond vol tanden. Niet omdat ze incompetent zijn, maar omdat niemand hen op tijd heeft laten weten wat er speelt en wat ze wel en niet mogen zeggen.<\/p>\n\n\n\n

Wat crisiscommunicatie anders maakt<\/h2>\n\n\n\n

Volgens de NCTV<\/a> staat goede crisiscommunicatie voor “het verspreiden van juiste, tijdige en begrijpelijke informatie over en tijdens een crisis, ramp of incident”. Maar kun jij dit ook als er binnen jouw organisatie een crisis speelt, bijvoorbeeld een datalek, een storing of een cyberaanval? Dat vraagt om andere middelen dan je reguliere interne communicatie. Die werkt prima zolang er tijd is, en in een crisis is die tijd er simpelweg niet.<\/p>\n\n\n\n

Het verschil zit vooral in wat mensen op dat moment nodig hebben. Bij dagelijkse interne communicatie is er tijd: een bericht mag rustig binnenkomen en gelezen worden wanneer het schikt. Bij crisiscommunicatie draait alles om drie dingen die niet kunnen wachten. Mensen willen weten wat er precies aan de hand is, zodat ze het zelf niet gaan invullen met een aanname die vaak slechter is dan de werkelijkheid. Ze willen op tijd correcte en begrijpelijke informatie, ook als het antwoord nog “we onderzoeken het” is. En ze willen weten wat ze zelf moeten doen, of net niet moeten doen, zodat ze niet onnodig risico lopen of verkeerde dingen tegen een klant zeggen.<\/p>\n\n\n\n

Dat is precies waarom een nieuwsbrief of een bericht op het intranet in een crisis tekortschiet. Die middelen zijn gemaakt om gelezen te worden wanneer het past, afhankelijk van iemand die toevallig naar de juiste plek gaat en op het juiste moment leest, en dat is precies wat je in een crisis niet kunt garanderen.<\/p>\n\n\n\n

Van reactief naar proactief<\/h2>\n\n\n\n

Het verschil tussen een organisatie die overvallen wordt en een organisatie die het voortouw houdt, zit niet in wat er wordt gezegd, maar in hoe snel en hoe zeker dat gebeurt.<\/p>\n\n\n\n